Humanizacións si, pero…

Resulta evidente que o principal eixo de actuación ó longo do mandato de Raúl Francés como alcalde do Porriño ven sendo a humanización do centro urbano, entendendo por humanización toda aquela actuación que busca o embelecemento das rúas e a súa recuperación para o viandante. Creo que somos moitos máis os partidarios deste tipo de políticas, en detrimento dos que pensan que un núcleo urbano funciona máis axeitadamente se podemos levar o coche ata o mostrador mesmo da tenda. Nembargantes, hai un par de temas que me parecen de fundamental crítica.

Por unha banda temos o problema dos aparcadoiros. Xa sabemos que se fixo unha gran cantidade de prazas subterráneas na Avenida de Galicia e que se tomaron medidas de aproveitamento en superfice coma o das zonas azuis. Con independencia de que ó parking habería que buscarlle un mellor aproveitamento para o comercio e a hostelaría local, temos que lembrar que non se pode obrigar a ninguén a ter que pagar para deixar o coche ben aparcado.

Sería fantástico, o mesmo tempo que se pechan rúas ó tráfico e se perden prazas de estacionamento gratuíto, poder habilitar en parcelas cercanas ás rúas afectadas, algunha superficie pública arborada e ben axeitada pero con 50, 100 ou 150 (as que se poidan) prazas de aparcamento; en zona azul e con prioridade para residentes. Matar tres paxáros dun só disparo. Para iso habería que ir pensando no próximo “Plan E”, non digo máis.

A Rúa Ramón González, emebelecida pola choiva.

Por outra banda temos o problema da escasede de investimentos en beirarúas, iluminación e mantemento ou mellora das infraestructuras de comunicación nas parroquias. Compre dicir que parte da responsabilidade neste senso pode recaer na Deputación de Pontevedra (caso da estrada Torneiros-Mosende) pero ó goberno municipal véselle demasiado preocupado no centro urbano, onde históricamente lle resulta máis fácil gañar votos á esquerda.

Un último comentario. Estamos dacordo en que a reducción do excesivo uso que facemos do vehículo privado é necesaria para preservar o medio ambiente e para reducir o consumo de enerxías, ademáis de poder disfrutar de vilas e cidades máis apacibles. Pero namentres dende as administracións sigan tratando o tema do transporte colectivo como un problema menor, imos ter moitos atrancos no futuro. Ós gobernos locais da Louriña non se lles ve moi preocupados polo presente e o futuro do transporte de cercanías. Nin tan sequera para conectar as parroquias co humanizado centro da vila.

Artículo publicado no nº 64 do Xornal A Peneira da Louriña, no mes de Septembro de 2009.

Unha aventura que non ten porque quedar alí.

Estamos a punto de finalizar o mes de Xullo e, polo tanto, imos poñer fin ó tema destas datas (o primeiro nesta nova experiencia na rede) facendo un pequeno corolario. Así será como funcione o blog, cada mes trataremos un tema con diversas entradas, incluida a opinión respectiva na columna de A Peneira da Louriña, para logo extraer algunha conclusión constructiva.

Foi unha mágoa que esa aventura que cada madrugada comezaba nas cocheiras do Porriño con destino á cidade olívica se perdera para sempre no tempo. Tamén foi unha mágoa que, asumindo unha segura derrota do lento tranvía fronte o desenrrolo do transporte por estrada, non houbese certa perspectiva nas xentes de entón para conservar un elemento que hoxe ben podería aportar un valor histórico-turístico e dinamizador para moitos barrios dos concellos da Louriña.

Sen embargo, a idea de que un tranvía moderno parta do centro do Porriño e, atravesando barrios e lugares poboados de Mos, comunique có Aeroporto e có centro de Vigo non deixa de ser unha cuestión interesante. En xoguo temos a reducción da dependencia do gasto en combustible para manter o transporte privado e maila conxestión das estradas. A aposta por un transporte público de calidade, sexa tranvía, tren de cercanías ou liñas de autobús; é á pata que nunca acabamos  de poder sosternos cando dende as administracións se toman decisións  (acertadas ou non) que fan máis  dificil e máis caro penetrar e aparcar nas áreas urbanas.

LEMBRANZAS DUNHA GRAN MENTIRA

Se un camiña polo peonalizado entorno do concello do Porriño encontrarase cunha ventaniña ó pasado recente, posta no chan para quen queira cheirar algo daqueles tempos. A peonalización dese contorno urbano estáse a completar estes días, ó mesmo tempo que observamos como a citada ventaniña ó pasado non fai máis que amosar un cachiño dunha realidade todavía presente, agochada e morta pola ignorancia e os escuros intereses.

Catro espabilados venderon a trola no seu momento, de que aquilo era un aparato lento, feo e que estorbaba os modernos automóbiles. Pero o certo foi que o único país de Europa que viviu tal desmantelamento dun servizo de transporte metropolitano coma o tranvía, foi desgraciadamente o noso. O país que tira con todo.

Efectivamente, cando un pensa que houbo un trenciño que partindo do centro do Porriño e atravesando as entrañas de Mos, chegaba o espacio que hoxe ocupa o aeroporto de Peinador para seguires a Vigo polo Calvario e que nin tan sequera temos unha liña de autobús que recorde e preste un servizo en condicións, xa pode imaxinar que pretenderon eses espabilados falando do progreso .

Porque do mesmo xeito que as estradas e os coches de hoxe en día non son os de hai sesenta anos, un tranvía moderno podería seguir facendo unha función na nosa espallada terra que o ferrocaril convencional non pode cubrir. Un medio de transporte eficiente. Sen embargo, o negocio que supuxo para eses catro espabilados o desmantelamento do único servizo de transporte metropolitano serio que endexamáis tivo a nosa comarca, todavía me escoce cando vexo as palas maltratando os ferros e os adoquíns todavía presentes no chan. Porque nin para conservar en condicións naturais algo que foi importante valemos, aínda que sexa como recordo histórico, porque coa historia os espabilados non fan negocio.

(Artigo de opinión publicado na edición de Xullo de 2009 do xornal A Peneira da Louriña)

O TRANVÍA: AQUELA EXPERIENCIA…

Durante unha época o área de influencia da cidade de Vigo contou cun sistema de transporte metropolitano de calidade e que permitiu comunicar barrios e lugares onde o ferrocarril convencional non pode, circunstancia clave pola configuración xeográfica galega.

Este medio de transporte quedou ademáis impregnado na mentalidade colectiva duha xeración que veu coma gañaban unha movilidade laboral e comercial antes inusitada, ó mesmo tempo que vivían unha chea de innuberables historias e anécdotas.

Desgraciadamente ó servizo non tivo a posibilidade de evolucionar do mesmo xeito que si o fixeron as estradas, os automóviles e os autobuses. Unha serie de decisións, interesadas según algúns, basadas nun suposto atraso deste medio de transporte superado pola nova rapidez que impoñía o automóvil; cortaron de raiz esa posibilidade. O tranvía foi morrendo, desmantelado pouco a pouco ata ser pechado e enterradas a súas vías baixo o negro asfálto…

Coche pasando por Urzaiz con Colón en Vigo. Foto: Sociedad Amigos Tranvía de Vigo.

A rede metropolitana de Vigo.

Foron tres os núcleos que contou o sistema tranviario vigués. Por unha banda tiñamos os percorridos urbanos dentro da cidade. O 9 de agosto de 1914 quedou inaugurado oficialmente, tres anos despois de constituirse a sociedade Tranvías Eléctricos de Vigo. No seu período de madurez, a rede contaba con nove liñas. Estas conectaban diversas zonas do centro con Cabral, Chapela, Bouzas, A Florida e Coia.

O segundo núcleo era o que comunicaba a cidade có Val miñor. O tranvía collía dirección A Ramallosa pola costa e, de ahí, se dividía en dúas direccións: unha para Gondomar e outra para Baiona. O servizo comezou a funcionar no ano 1926 con serios problemas financeiros para a compañía, derivados dunha longa e costosa construcción.

O terceiro núcleo protagonizouno a inacabada obra entre Vigo e o Balneario de Mondariz, unha esoñación do industrial Don Enrique Peinador, que se quedou coma tal no malogrado tunel do Confurco, obra que nin tan sequera se chegou a rematar. Polo tanto, esta liña quedou “reducida” a unha conexión dos municipios do Porriño e Mos coa cidade, entrando pola Avenida Ramón Nieto e pasando previamente por onde hoxe en día se localiza o aeroporto denominado honoríficamente como Peinador.

Coche baixando por Antonio Palacios no Porriño. Foto: Sociedad Amigos Tranvía de Vigo.

A sociedade Tranvía de Mondariz a Vigo constitúese no ano 1913 coa finalidade de ser quen explote esta liña. No ano 1960 foi absorvida por Tranvías Eléctricos de Vigo. El tramo Vigo-Porriño se abre al servicio público el 14 de Marzo de 1920 y la inauguración oficial será el 20 del mismo mes.

Adxuntamos unha narración de Joaquín Diz Tato para a revista O Tranvía, mítica xa, a cal explica dunha forma moi sintética pero evocadora a importancia que tivo o tranvía no val da Louriña:

“O primeiro tranvía saía de O Porriño ás cinco da mañá. Os viaxeiros, na súa maioria, eran leiteiras e panadeiras que ían vender os seus productos a Vigo: empregados da “fábrica de cristal” (factoría Alvarez) e veciños de Cans que levaban piñas e sacos de leña para vender en Vigo. Debido á abondosa mercancía, se lle acoplaba a “jardinera”. As paradas de O Porriño eran: “Calle Nueva”, “Central” e “Cobas”, onde o tranvía se internaba no monte e saía en Sanguiñeda. Naquel mundo sen presas, viaxar no tranvía era un placer. A hora e tres cuartos ou ás dúas horas que duraba o traxecto, daba tempo para todo: para durmir a sesta, para facer novas amizades, para tomar unhas chiquitas co conductor e o cobrador nas “paradas técnicas”, e incluso, para se votar unha noiva… O día 13 de Febreiro de 1967 cruzou as rúas da nosa vila, por última vez, o “tranvía de Porriño”. Esta vez non levaba a remolque a típica “jardinera”, senón todo un mundo de ilusións, de recordos, de nostalxias…”

Saúdos

Hola. Xa vai un tempo que teño o pracer de escribir certas impresións, opinións e análises nun recunchiño dun xornal tan carismático coma é A Peneira da louriña. Este blog nace coma plataforma para os novos artigos que teñan que vir; pero tamén coma estímulo para seguires escribindo máis cousas. Por suposto o blog iráse abrindo a máis artigos e colaboracións, coa finalidade de dotar de maior compaña ó cafeciño. Espero que vos guste, así que…, a opinar todo cristo!